home

curator


thessaloniki international film festival



CAO_FEI_CATALOGUE.pdf

NICO_PAPATAKIS.pdf

NURI_BIGE_CEYLAN.pdf


WHY_CINEMA_NOW.pdf


WILLIAM_KLEIN.pdf


WIM_WENDERS.pdf



other exhibitions



ΤΩΡΑ, Ομαδική έκθεση, επιμέλεια και συμμετοχή. Γκαλερί ALMA, Τρίκαλα, 30 Νοεμβρίου 2015 -  9 Δεκεμβρίου 2015

Μια ομάδα καλλιτεχνών διαφορετικής εικαστικής προέλευσης συναντιέται κάθε χρόνο στα Μετέωρα. Κοινό σημείο αναφοράς αρχικά ήταν η δουλειά που έκανε ο καθένας με τον πηλό. Τώρα όμως, τα ζοφερά γεγονότα όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου δημιούργησαν την ανάγκη μιας διαφορετικής αισθητικής έκφρασης. Ο τίτλος της έκθεσης, σύντομος και λακωνικός, είναι ισοδύναμος με τη λεζάντα ‘χωρίς λόγια’ κάτω από μια εύγλωττη εικόνα. Η ανησυχία που νιώθουμε για τις δραματικές εξελίξεις γύρω μας καθιστούν τα έργα μάρτυρες της επικαιρότητας όπως την ζούμε ώρα με την ώρα. Στιγμιότυπα-σύμβολα, δυνατά, και από όλους ευανάγνωστα: πόλεμος, προσφυγιά, απώλεια, αρρώστια, θάνατος, αλλά και ελπίδα συγκεντρώνονται κάτω από τη λέξη ΤΩΡΑ. Ευχαριστούμε τη γκαλερί ALMAπου πίστεψε σε αυτό το έργο και μας φιλοξενεί στο χώρο της στα Τρίκαλα.

Ένα από τα παραπλανητικά απλά, αυτοβιογραφικά σχέδια της Μαρίας Λύμπουρα, με  τίτλο: ο δρόμος μου έπαθε εγκεφαλικό,  εμπεριέχει μια ασυνείδητη αναφορά στην Κόλαση του Δάντη, όπου η βεβαιότητα του ‘ορθού δρόμου’ της ζωής ξαφνικά χάνεται.  Η Ζωή Θεοδώρου μιλάει για τη μετανάστευση και τον εκτοπισμό. Οι ασήκωτες, κεραμικές βαλίτσες με το εύθραυστο κέλυφος μεταφέρουν πολύτιμο πολιτισμικό υλικό προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Tα λυρικά ελικοειδή πλάσματα της Ιωσηφίνας Κοσμά επιβιώνουν χωρίς κέλυφος, ευάλωτα αλλά αισιόδοξα. Τα βότσαλα της Λιάνας Παπαλέξη, ενώ έχουν λειανθεί από κύματα αιώνων, βγάζουν ξαφνικά οργισμένα προστατευτικά αγκάθια. Ο Κώστας Καρακίτσος, εμπνευσμένος από τον Οθωμανό χαρτογράφο του 16ου αιώνα, Πίρι Ρέις, ερμηνεύει τον συνεχώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο χάρτη με τις υδάτινες - χωρίς ορατά σύνορα – διελεύσεις του. Οι αμείλικτες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Βενέτας Αδαμίδη φέρνουν στο επίκεντρο την τραγωδία των προσφύγων: οι τσιμεντένιοι κυματοθραύστες με το παράξενο σχήμα παραπέμπουν σε επιπλέοντα σώματα σε αφιλόξενες ακτές. Η Χρύσα Δουργουνάκη αναπαράγει στον πηλό τις μπότες ενός στρατιώτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κακοποιημένα απομεινάρια παλιών και νέων πολέμων. Οι μαύρες σφαίρες του Γιώργου Βαβάτση μοιάζουν με νάρκες μεταμφιεσμένες σε μεταλλικά άνθη. Η performanceτου Φίλιππου Βασιλείου αφιερωμένη στους ναρκομανείς στα Εξάρχεια παράγει εκτυπώσεις του σώματός του σε χαρτί, όπου αιθάλη και σωματικές εκκρίσεις σμίγουν για να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον - σκηνή εγκλήματος. Στο έργο της Μάριον Ιγγλέση το μικροσκόπιο γίνεται ‘μακροσκόπιο: ένας αιωρούμενος μεταδοτικός ιός σε μεγέθυνση μετατρέπεται από διακοσμητικό φόντο σε πρωταγωνιστή. Η Μάρω Θεοδώρου στο έργο της Τομή ανατέμνει και καταγράφει με επιστημονική ακρίβεια τμήματα του σώματος ενός αιωνόβιου δέντρου μέσα από τα ‘δακτυλικά’ του αποτυπώματα, διασώζοντας με αυτό τον τρόπο την ταυτότητά του. Ο Γιώργος Ποντίκης, τέλος, στα Μέτρα και σταθμά κάνει τη δική του συγκριτική καταγραφή με έργα κατασκευασμένα με πηλό, οργανικές ουσίες και φωτιά. Θυμίζουν αντικείμενα ανταποδοτικής συναλλαγής από οψιδιανό, σημειολογικά αναλλοίωτα από την Νεολιθική εποχή.
Μάριον Ιγγλέση, εικαστικός

NOW,  Group exhibition, curator & participant. Alma Contemporary Art Gallery, Trikala, November 30, 2015 -  December 9, 2015

A group of artists from diverse artistic backgrounds meets every year in Meteora. Their common point of reference is their work with clay. This year, the bleak events we experience not only in our country, but throughout the broader area of the Mediterranean have triggered the need for a different artistic expression. The title of the exhibition, brief and laconic, is equivalent to the caption ‘no comment’ under an eloquent picture. The disquiet we feel in the face of recent developments literally submerges us, transforming these works into an hour to hour testimonial of the current events unfolding around us. Symbol-like snapshots, legible and identifiable by all: war, migrancy, loss, illness, death, even hope, all hosted under the word NOW.We would like to thank ALMA Gallery for believing in this project and for welcoming us in her space in Trikala.

The deceptively simple drawing by Maria Lymboura, entitled my road had a stroke, contains an unconscious reference to Dante’s Inferno, where certainty regarding the'straight way' of life is suddenly lost. Zoe Theodorou’s work deals with emigration and displacement. The heavy, ceramic Suitcases with their fragile shell carry precious cultural resources towards a more expectant future. Iosifina Kosma’s lyrical, helicoidal creatures embrace and complement each other; they are shell-less and vulnerable, yet hopeful. Liana Papalexi’s glowing pebbles, smoothed by the seas of ages, suddenly develop angry protective spines. Kostas Karakitsos, inspired by the 16th century Ottoman cartographer Piri Reis, gives his own interpretation of the continuously shifting world map and of its watery borderless crossings.   Veneta Adamidi’s stark black and white photographs bring the refugee plight in focus as the concrete fez- shaped breakwaters eerily resemble floating bodies washed upon inhospitable shores. Chryssa Dourgounaki recreates in clay a pair of WWII soldier’s boots. They stand upon a pedestal, battered vestiges of old and new wars. George Vavatsis’ ominous black spheres resemble landmines disguised as metal flowers. Filippos Vasileiou’s performance dedicated to drug addicts of Exarcheia in Athens results in a series of body prints where soot, red color, and human excretions mingle to create a crime scene environment. In Marion Inglessi’s Virus the microscope becomes a ‘macroscope’ as a resilient virus hovering magnified in the air, turns from decorative background to protagonist. Maro Theodorou, in Section, dissects and archives the trunk of a centennial tree with scientific precision, preserving its identity through its ‘fingerprints’. George Pontikis, finally, in Weights and Measures presents his owncomparativestudy of unique objectscreated with clay, fireandorganicsubstances.Reminiscent of obsidian tools used in the Neolithic era for trade and exchange, they remain today semantically unchanged.                                           
Marion Inglessi, artist
                                                                                                                                                              ***

TEXT FOR THE EXHIBITION OF ANTIGONI KAVVATHA, TAPETUM LUCIDUM, at ekfrasi-yianna grammatopoulou gallery, curated by Giannis Bolis, December 10 2015 - January 9 2016

TAPETUM LUCIDUM
Latin for ‘bright tapestry’: a reflective layer of tissue behind the retina of the eye, contributing to the superior night vision of nocturnal animals.
Antigoni Kavvatha works with darkness within light. She removes light and awakens darkness. Her work stirs up an archetypal memory, the solitude felt by the first human at night. Before the time of speech, before the invention of fire, when he knew not what he saw. At the time when, as he sat crouching in the darkness, his place in the scheme of nature was equal to that of a firefly. Still today as we lay sleepless, watching ghost-shadows cast upon the wall, and breathing curtains come alive, that writhing, rustling world awakens once more, for our-dark-eyes only, terrifying and familiar.
The nocturnal world of Antigoni Kavvatha is our own. Our gaze explores its densities and intensities, not wanting to penetrate the darkness nor escape from it.
In his book,  Florence and Baghdad: Renaissance Art and Arab Science, HansBelting  examines the perception regarding the gaze in Western painting which observes the world through a window, as opposed to Islamic Art, where the window is a surface/lattice upon which the falling rays of light are refracted. He points out:  ‘In traditional Arab art the viewer isn’t meant to look through the surface – the surface is the art.                                                                                                   

 Marion Inglessi, Artist

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ ΚΑΒΒΑΘΑ, TAPETUM LUCIDUM, στη γκαλερί ekfrasi-yianna grammatopoulou, επιμέλεια Γιάννης Μπόλης,  10 Δεκεμβρίου 2015 - 9 Ιανουαρίου 2016

TAPETUM LUCIDUM
Λατινικά.  Το «φωτεινό χαλί»: ανακλαστικόστρώμα ιστού πίσω από τον αμφιβληστροειδή το οποίο εξασφαλίζει καλύτερη όραση στα νυκτόβια όντα.
Η Αντιγόνη Καββαθά δουλεύει με το σκοτάδι μέσα στο φως. Αφαιρεί το φως και ξυπνάει το σκοτάδι. Το έργο της διεγείρει μια αρχετυπική μνήμη, την ερημιά του πρώτου ανθρώπου τη νύχτα. Πριν τον λόγο, πριν τη φωτιά, όταν ακόμα δεν γνώριζε τι έβλεπε. Όταν, κρυμμένος στο σκοτάδι, η θέση του στη φύση ήταν ίση με αυτή της πυγολαμπίδας.
Σήμερα ακόμα, όταν ξάγρυπνοι παρακολουθούμε σκιές-φαντάσματα τη νύχτα στον τοίχο, κουρτίνες ζωντανές που αναπνέουν, ξυπνάει εκείνος ο κόσμος που βρίθει και θροΐζει για τα νυχτερινά μας μάτια μόνο, τρομακτικός και οικείος.
Ο νυχτερινός κόσμος της Αντιγόνης Καββαθά είναι δικός μας. Το βλέμμα μας εξερευνά τις πυκνότητες και τις εντάσεις του, και δεν επιθυμεί να διεισδύσει πίσω από το σκοτάδι ή να αποδράσει.
Στο βιβλίο του, FlorenceandBaghdad: RenaissanceArtandArabScience, ο HansBelting  μελετάει τη διαφορετική αντίληψη του βλέμματος στη δυτική ζωγραφική, η οποία αντικρίζει τον κόσμο μέσα από ένα παράθυρο, και στην ισλαμική τέχνη, όπου το παράθυρο αποτελείται από μια επιφάνεια/πλέγμα στο οποίο πέφτουν και διασπώνται όλες οι ακτίνες του φωτός. «Στην παραδοσιακή αραβική τέχνη», αναφέρει, «σκοπός δεν είναι ο θεατής να δει πίσω από την επιφάνεια — η επιφάνεια είναι η τέχνη».    

 Μάριον Ιγγλέση, εικαστικός





scenographer



...text...



television & commercials



...text...