lotus-eaters photos

The Lotus Eaters revolve around the bare human condition. They are people who have lost their eroticism and the faculty of emotion. Flung to the ground,
spineless, inert, self-involved, they are distracted, addicted to someone or something that is not there. Their sexual organs function almost in absentia. They have forgotten what to do with each other, or have not yet learned it, as though they were the first humans on Earth. The earth is both their point of reference and their pedestal.

Before starting to work on the Lotus Eaters I happened to join Twitter. I was swept away to the point of obsession. The users, with resourceful pseudonyms and fictional avatars mainly speak about themselves. The text is sparkling, sharp, sometimes vulgar, full of erotic fantasies and daring. There are people of all ages, sexes, ethnic and social groups. They appear suddenly, disappear, reappear, they are self-debasing, flirtatious, belligerent, they share everything. The smartest quotes are recycled by the others, dialogues reach a peak, and then they deflate. You become familiar with their hours, their habits, you follow them, they follow you. You are not alone. While it is a promising means of communication, it leaves you with a latent feeling of alienation.

Meanwhile, in real life, in bars, on the street, on the bus, alone or with others, people look at their phone and write incessantly. Virtual life is more exhilarating than any reality. When they are together, they do not say much. This awkwardness and sense of disquiet towards the ‘other’ represents for me today’s Lotus Eaters.

Lotus- Eaters, Installation. Stoneware, 2.00x 1.00(dimension variable), 2012.

Οι λωτοφάγοι είναι άνθρωποι που έχουν χάσει τον ερωτισμό τους και την ικανότητα να συγκινούνται. Φτιαγμένοι από χώμα, είναι χυμένοι στο έδαφος, άνευροι, αδρανείς, αυτιστικοί. Είναι αφηρημένοι ή εθισμένοι σε κάποιον ή κάτι που δεν είναι εκεί. Τα σεξουαλικά τους όργανα λειτουργούν σχεδόν ερήμην τους. Έχουν ξεχάσει τι να κάνουν ο ένας με τον άλλο, ή δεν το έχουν μάθει ακόμα, σαν τους πρώτους ανθρώπους πάνω στη Γη. Η γη είναι το σημείο αναφοράς τους, το βάθρο τους.

Πριν ξεκινήσω να δουλεύω τους λωτοφάγους έτυχε να γραφτώ για πρώτη φορά στο Twitter. Με παρέσυρε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, έφτασα στα όρια της μονομανίας. Οι χρήστες, με πρωτότυπα ψευδώνυμα και φανταστικά «άβαταρ» μιλούν κυρίως μόνοι τους. Ο λόγος είναι σπινθηροβόλος, γρήγορος, πολλές φορές χυδαίος, γεμάτος ερωτικές φαντασιώσεις και τόλμη. Υπάρχουν άνθρωποι όλων των ηλικιών, φύλων, εθνικοτήτων, κοινωνικών ομάδων. Εμφανίζονται ξαφνικά, αυτοσαρκάζονται, μοιράζονται τα πάντα, εξαφανίζονται. Οι πιο έξυπνες ατάκες ανακυκλώνονται από τους άλλους, οι διάλογοι φτάνουν σε έναν παροξυσμό και μετά ξεφουσκώνουν. Μαθαίνεις τις ώρες τους, τις συνήθειες τους, τους ακολουθείς, αποκτάς ακόλουθους, δεν είσαι πια μόνος/η. Ενώ είναι ένας πολλά υποσχόμενος τρόπος επικοινωνίας, ούτε αυτός προσφέρει την αναμενόμενη ηδονή. Και εκεί διαφαίνεται η υπολανθάνουσα μοναξιά.

Και στην πραγματική ζωή, στα μπαρ, στο δρόμο, στο λεωφορείο, μόνοι ή με παρέα, όλοι κοιτούν το τηλέφωνο τους και γράφουν ακατάπαυστα. Η εικονική ζωή είναι πιο συναρπαστική από οποιαδήποτε πραγματικότητα. Όταν οι άνθρωποι είναι μαζί, δεν λένε πολλά. Αυτή η αμηχανία απέναντι στον Άλλον είναι η σημερινή λωτοφαγία.

Λωτοφάγοι, εγκατάσταση 2.00x1.00 (μεταβλητές διαστάσεις) Stoneware, 2012