The Sotiria Project exhibition - Memory and disease in visual arts discourse took place on the grounds of the Athens General Hospital for Lung Diseases in Athens, Greece in 2010. The hospital has several old buildings scattered in the woods, outside the city center. The area is historically charged, having stood initially as a public sanatorium in 1903 for patients suffering from tuberculosis, and consecutively as a site of isolation, imprisonment, exile and execution during the German occupation.

Humans are assailed by medicine,  maintaining a fearful, passive attitude towards their health and therapy, an attitude of hopeful expectation with an uncertain outcome.

A large sphere, 3 meters in diameter stands in the forest. It is has eight meridians of lightweight flexible blades. It has only one point of contact to the ground. The trees are seen through and around it. A rope joining the two poles of the sphere runs through the woods, and by means of a pulley mechanism activates a swing which stands at a 10 meters distance.

The patient/spectator begins to swing, facing the sphere. This movement causes the contraction and expansion of the sphere. The pulse of the sphere is proportional to the trajectory of the swing in the air. This activity virtually "elevates" the patient, causing euphoria and oxygenation. At the same time, he/she visually experiences what is happening inside his/her body and takes active part in her/his own therapy. Man and sphere breathe together in the forest.


ΘΩΡΑΞ - ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΓΛΥΠΤΟ  (έργο σε εξέλιξη)

Ο άνθρωπος βομβαρδίζεται με φάρμακα. Αποκτά μια παθητική και φοβισμένη στάση ως προς την υγεία και την θεραπεία του, μια στάση αναμονής με συχνά αμφίβολη έκβαση. Η έκθεση Σχέδιο Σωτηρία - Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο έγινε στις εγκαταστάσεις του Γενικού Νοσοκομείου Νοσημάτων Θώρακα Αθηνών το 2010. Το νοσοκομείο έχει πολλά παλιά κτίρια διάσπαρτα μέσα στο δάσος.. Ιστορικά φορτισμένος χώρος, διαμορφώθηκε αρχικά ως δημόσιο σανατόριο το 1903 για τους ασθενείς που πάσχουν από φυματίωση, και αργότερα ως τόπος απομόνωσης, φυλάκισης, εξορίας και εκτέλεσης κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Μια σφαίρα διαμέτρου 3.00 μέτρων στηρίζεται από ένα μόνο σημείο στη γη. Αποτελείται από 8 μεσημβρινούς-ελάσματα, από ελαφρύ και εύκαμπτο υλικό. Το δάσος φαίνεται μέσα από τη σφαίρα. Οι δύο πόλοι της σφαίρας συνδέονται με ένα σχοινί το οποίο τρέχει μέσα στο δάσος και ενεργοποιεί τον μηχανισμό μιας κούνιας η οποία βρίσκεται σε απόσταση 10 μέτρων.

Ο θεατής/ασθενής, κάνοντας κούνια προκαλεί τη συστολή και τη διαστολή της σφαίρας. Ο παλμός της σφαίρας είναι ανάλογος με το εύρος της τροχιάς της κούνιας στον αέρα. Η δραστηριότητα αυτή κυριολεκτικά «ανυψώνει» τον άνθρωπο, δημιουργώντας του οξυγόνωση και ευφορία. Παράλληλα βιώνει άμεσα τι συμβαίνει στο εσωτερικό του σώματός και έχει ενεργό ρόλο στη θεραπεία του/της. Ο άνθρωπος και ο «θώρακας» αναπνέουν μαζί μέσα στο δάσος.